هفده سال روز شمار نبودنت ارشیدای من
ميخواهم برايت بنويسم نميدانم از چه بنويسم فقط ميدانم الان كه نيستي ياد خودم افتادم اخه وقتي تو هستي من به فكر خودم هيچ نيستم نه پشت ميز نشستم نه روي فرشي لميده ام روز زمين خاكي نشسته ام كه خودم را از جنس ان ميدانم خبلي برايت دارم بنويسم مانده ام از چه بنويسم از غرورم برايت مينويسم وقتي با تمام غرورم به بودنت جواب دادم وگفتم اجازه هست فكر اينو نميكردم كه روزي تمام ان غرور به پات بريزم و تو با بي رحميهايت به ان لگد بزني ديگر از چه بنويسم از گريه هاي غروب رفتنت بنويسم اري الان هم غروب خورشيد است و اين هم بهترين بهانه براي نوشتن است خورشيدي كه با تمام ادعايش انقدر غرور داره كه اجازه نگاه كردن تو چشماش نداري الان جاي خودش به تاريكي داد نميخواهم به غرورت حرفي بزنم چون ميدانم غرورت حالا مير نورزي است و اجازه به كسي نخواهد داد تا حرفي بزند به خودم دارم ميگويم تو به خود برندار من كه غرورم تا اخر دنيا نبود فقط زره اي به خودم غره رفتم اما حكم مير نورزي من 5 روز بيش نبود راستي حكم مير نوروزي تو چند روز است ميداني ؟ نه نميداني اما من ميدانم اخر دنيا خاك است بس پس اهاي مغرورم به ان بالا نگاه كن ديگر از بهانه هايم برايت بنويسم خيلي بهانه هايي دارم از هق هق اشكهايم بنويسم كه تو ان را فقط مي شنيدي و با دلت ديدي سخت است لحظه هايي بغض گلوت فشار اورد ولي براي انكه مبادا دل تو ناراحت بشه سكوت كني از بي رحمي ات بگويم اري مي گويم وقتي كه در لحظه هاي نماز دعايت دستانت را به اسمان بردي ياد بي رحمي هاي خودت باش كه مگر دستاني كه به طرفت امد را ديدي كه حالا .......... ديگر بهانه هايم امروز كامل شدند از صدا كردنم برايت مينويسم كه انقدر صدايت كردم ولي تو انقدر در لاك خودخواهيت فرو رفته اي كه هيچ صدايي جز صداي شيطان درونت را نميشنوي انقدر شانه هايم افتاده و چشمهايم بي نور شده كه تواني برايم نمانده سرم را بر روي دست ميگذارم و به تو ميگويم كاش شانه هايت بودند شانه هايت هستند ولي تو غني هستي و من ضعيفي بيش نبودم تو غني از غرور نداي شيطاني و من ضعيف در برابر خالق خودم اري روزي صداي درونم را خواهي شنيد كه برايت خيلي دير شده
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
عجب رسمیه رسم زمونه
قصه ی برگ و باد خزونه
میرن آدما ازونا فقط
خاطرهاشون بجا می مونه
کجاست اون کوچه
چی شد اون خونه
آدماش کجان
خدا می دونه
بوته ی یاس باباجون هنوز
گوشه ی باغچه توی گلدونه
عطرش پیچیده تا هفت تا خونه
خودش کجاهاست
خدا می دونه
تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشه ی تاقچه توی ایوونه
خودش کجاهاست
خدا می دونه
پرسید زیر لب یکی با حسرت
از ما آدم ها چی یادگاری می خواد بمونه
خدا می دونه
درگیر رویای توام، منو دوباره خواب کن
دنیا اگه تنهام گذاشت، تو منو انتخاب کن
دلت از آرزوی من، انگار که بی خبر نبود
حتی تو تصمیمای من،چشمات بی اثر نبود
خواستم بهت چیزی نگم، تا با چشام خواهش کنم
درارو بستم روت، تا احساس آرامش کنم
باور نمی کنم ولی، انگار غرور من شکست
اگه دلت میخواد بری، اصرار من بی فایدست
هر کاری می کنه دلم، تا بغضمو پنهون کنه
کی میتونه فکر تو رو، از سر من بیرون کنه
یا داغ رو دلم بزار، یا که از عشقت کم نکن
تمام تو سهم منه، به کم قانعم نکن
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم
یاد گرفته ام که هق هق گریه‌هایم را با بالشم ..بی صدا کنم
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ….نفس بکشم بدون تو……و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن…
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم…..
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم…و بدون شانه‌هایت….!
یاد گرفته ام …که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ….
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست …که یاد نگر فته ام …
که چگونه…..!
برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم …
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
لینک های مفید
طراح قالب
امكانات سايت