هفده سال روز شمار نبودنت ارشیدای من
چقدر زیبا گفت مترسک : وقتی نمی توان و نمی شود رفت از یـڪ روز، از یـڪ جــآ، از یـڪ نفـر بـہ بعـد...! دیگـر هـیچ چیـز مثـل قبـل نیستــ! نـہ روزهآ، نـہ رنگ هآ، نـہ خیـآبـآטּ هآ همـہ چیـز مـﮯ شـود: دلتنگـﮯ...! من از این فاصله ها- فاصله ها دلگیرم بی تواینجا چه غریبانه شبی می میرم دل من با همه ی ادمکانی که بدنبال تواند قهر می گردد ومن با خود- خود در گیرم دیرسالیست که میخواهم از اینجا بروم اما انگار به قلب زمین زنجیرم مثل این است که من با همه ی هق هق خود روی سجاده ی احساس تو جان می گیرم ساعت گریه و غم هیچ نمی خوابد و من در الفبای زمان خسته ی این تقدیرم....... الهی…
نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم نه تو آنی که گدارا ننوازی به نگاهی در اگر باز نگردد، نروم باز به جایی پشت دیوار نشستم چو گدا بر سر راهی کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی باز کن در که به غیر از این خانه مرا نیست. دلا نزد كسی بنشین كه او از دل خبر دارد gofti ke be ehterame del baran bash baran shodamo be roye gol tabidam gofti ke bia o lahzei majnon bash majnon shodamo z doriyat nalidam gofti k bia o az vafayat begzar az lahjeye bi vafaeeyat ranjidam goftam k bahaneat barayam kafist maenaye latife eshgh ra fahmidam باز هم آمدي تو بر سر راهم دريا سرنوشتم را به ياد آور دنيا سرگذشتم را مکن باور دنيا، سرنوشتم را به ياد آور دريا، سرگذشتم را مکن باور چون غريبي غرق در رازم گم شدم در غربت دريا بي نشان و بي هم آوازم آتش زدی به جانم آن رشته را بریدی ذهن را درگیر با عشقی خیالی کردو رفت جمله های واضح دل را سوالی کرد ورفت چون رمیدنهای آهو، ناز کردنهای او دشت چشمان مرا حالی به حالی کردو رفت کهنه ای بودم برای اشکهای این وآن هرکسی ما را به نوعی دستمالی کردورفت! ابر هم در بارشش قصد فداکاری نداشت عقده در دل داشت؛روی خاک خالی کردورفت آرزویم با تو بودن بود،کوشیدم،ولی واقعیت را به من تقدیرحالی کردورفت خدایا بیا با هم قدم بزنیم. باران از تو سیگار از من... اگه برف می دونست زمین خاکی چقدر کثیفه رفته از قلب به خون خفته من رنگ هـوس به خدا از تو فقط عشق ترا خواهم و بس آرزوهــای قشنگــم همگــی محـو شدند بی تو از سينه من خون بچکد جای نفس ﺗﺮﺍ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺯ ﺭﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺳﺖ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﺋﯽ، ﺩﻝ ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻨﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ، ﮐﻪ ﻣﻦ ﺟﺰ ﭼﺸﻢ ﺍﻓﺴﻮﻧﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻡ ﻟﺒﺎﻧﻢ، ﺑﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩ ﺍﻓﮑﻨﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﯾﺎﻓﺖ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯽ، ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯽ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻨﺪ ﻧﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺗﯿﺮﻩ ﮔﻮﺭﯼ، ﺷﺐ ﻏﻤﻨﺎﮎ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﻓﺪﺍﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺷﺎﺩﯼ ﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﺭﺅﯾﺎﯼ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﻟﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﺰ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻏﺮ ﭘﺮ ﻣﯽ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺘﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﻗﺪﺭ ﻣﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺮﺗﺎﭘﺎ ﺑﺴﻮﺯ ﺧﻮﺍﻫﺸﯽ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺳﻮﺯی ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﮔﺮ، ﭘﺲ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍﺯﮔﻮﯾﺖ ﺭﺍ ﭼﺮﺍ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﺯﯼ (فرخ زاد) تقدیم به چشمهایی که در راه ماندند و دلهایی که سوختند ولي نسوزاندند تقدیم به اشکهایی که غرورشان شکست ولي حاضر نشدند غرور هيچ كس را بشكنند تقديم به ادمهايي كه وقتي اسم خدا را بردند هرگز اسم اورا براي دنياي ماديشان هزينه نكردند تقديم به همه ان كساني كه در حضور خدا عهد بستند و هيچ وقت نگفتند هيچ كس در جهان ما را نميبينه تقديم به همه ان مرداني كه مردانگي خودشان را شكستند اما هيچ وقت انسانيت كسي را به بازي نگرفتند تقديم به همه انهايي كه ميدانند دو روزي بيشتر در اين زمين خاكي مهمان نيستندو به وجودشان ننازيدند تقديم به همه انهايي كه وقتي اطرافشون پر بود جو گير نشدند و ان كسي را ديدند كه تنهاست تقديم به همه انهايي كه وقتي دور برشون ادمهاي خاكي بود خدا را فراموش نكردند تقديم به همه انهايي كه وقتي ديدند يكي تنهاست رفتند او را از تنهايي دراورند تقديم به ان كساني كه وقتي مي دانند اين جهان خاكي نميتواند هميشگي باشد عهدي را نبستند تا هيچ كس را تنها نكنند گفتند عینک سیاهت را بردار انصاف نیست دنیا آنقدر کوچک باشد که آدم های تکراری را روزی هزار بار ببینی و آنقدر بزرگ باشد که نتوانی آن کس را که دلت میخواهد حتی یک بار ببینی ! درد يعنــي عاشــقانه هــايي که مــينويــســي آدم هاي ساده را خيلي دوست دارم همان هايي كه بدي هاي هيچ كس را باور ندارند همان ها كه با همه ناراحتي ها براي همه لبخند مي زنند همان ها كه هميشه به خوب بودنها نگاه كردند همان كساني كه هميشه بودند براي همه مهربان هستند آدم هاي ساده را بايد مثل يك تابلو نقاشي ساعت ها تماشا كرد عمرشان كوتاه است از خوب بودنشان برداشت بد ميكنند و يا انها را انقدر ميسوزانند كه از همه چيز خسته ميشوند و به روي خودشان نمي اورند يا آنها را زمينشان مي زند يا درس ساده نبودن بهشان مي دهند آدم هاي ساده را دوست دارم بوي ناب آدم را مي دهند میخواهم تو دلتنگ آغوشم باشی! میخواهم آن سیب قرمز بالای درخت باشم در دورترین نقطه.. دقت كن!! رسیدن به من آسان نیست اگر همتش را نداری آسیبی به درخت نزن به همان سیب های كرم خورده ی روی زمین قانع باش! چون خواب ناز بود که باز از سرم گذشت نامهربان من که به ناز از برم گذشت چون ابر نوبهار بگریم درین چمن از حسرت گلی که ز چشم ترم گذشت منظور من که منظره افروز عالمی ست چون برق خنده ای زد و از منظرم گذشت آخر به عزم پرسش پروانه شمع بزم آمد ولی چو باد به خاکسترم گذشت دریای لطف بودی و من مانده با سراب دل آنگهت شناخت که آب از سرم گذشت منت کش خیال توام کز سر کرم همخوابه ی شبم شد و بر بسترم گذشت جان پرورست لطف تو ای اشک ژاله، لیک دیر آمدی و کار گل پرپرم گذشت خوناب درد گشت و ز چشمم فرو چکید هر آرزو که از دل خوش باورم گذشت صد چشمه اشک غم شد و صد باغ لاله داغ هر دم که خاطرات تو از خاطرم گذشت خوش سایه روشنی است تماشای یار را این دود آه و شعله که بر دفترم گذشت ابتهاج دستمال کاغذی به اشک گفت: قطره قطره‌ات طلاست یک کم از طلای خود حراج می‌کنی؟ عاشقم.. با من ازدواج می‌کنی؟ اشک گفت: ازدواج اشک و دستمال کاغذی!؟ تو چقدر ساده‌ای خوش خیال کاغذی! توی ازدواج ما، تو مچاله می‌شوی چرک می‌شوی و تکه‌ای زباله می‌شوی پس برو و بی‌خیال باش گفتی بمون با من بمون گفتم میمونم گفتی ببندم عهد رو با یاد تو بستم تاج غرورم را به زیر پات شکستم گفتی که باید عاشق و دیوونه باشم چون ساغی هر شب می کش میخونه باشم گفتی که باید خاطرم شرط باشه داغ خیال خسته ام خط تو باشه گفتی که بر یاس تنت پیرهن بدوزم چون شاپرک باشم که از عطرت بسوزم گفتی که دستامو بگیرگفتم میگیرم گفتی که از عشقم بمیر گفتم میمیرم گفتم و گریه کردم و پای تو ساختم این دل سربه راه رو آسون به تو باختم هنوز هم ، حوالی خواب های
شبانه ام پرسه میزنی لعنتی !! دیر وقت است ، آرام بگـــــــیر
بُگذار یک امشب را آسوده بخوابم……
چه شرابی به تو دادند که مدهوش شدی
تو که آتشکده‌ی عشق و محبت بودی
چه بلا رفت که خاکستر خاموش شدی
به چه دستی زدی آن ساز شبانگاهی را
که خود از رقت آن بیخود و بی‌هوش شدی
تو به صد نغمه، زبان بودی و دلها همه گوش
چه شنفتی که زبان بستی و خود گوش شدی
خلق را گر چه وفا نیست و لیکن گل من
نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی
تا ابد خاطر ما خونی و رنگین از تست
تو هم آمیخته با خون سیاوش شدی
ناز می‌کرد به پیراهن نازک تن تو
نازنینا چه خبر شد که کفن پوش شدی
چنگی معبد گردون شوی ای رشگ ملک
که به ناهید فلک همسر و همدوش شدی
شمع شبهای سیه بودی و لبخند زنان
با نسیم دم اسحار هم آغوش شدی
شب مگر حور بهشتیت، به بالین آمد
که تواش شیفته‌ی زلف و بناگوش شدی
باز در خواب شب دوش ترا می‌دیدم
وای بر من که توام خواب شب دوش شدی
ای مزاری که صبا خفته به زیر سنگت
به چه گنجینه‌ی اسرار که سرپوش شدی
ای سرشگ اینهمه لبریز شدن آن تو نیت
آتشی بود در این سینه که در جوش شدی
شهریارا به جگر نیش زند تشنگیم
که چرا دور از آن چشمه پرنوش شدی
شهريار
به زیر آن درختی رو كه او گلهای تر دارد
در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی كاران
به دكان كسی بنشین كه در دكان شكر دارد
ترازو گر نداری پس تو را زو ره زند هر كس
یكی قلبی بیاراید تو پنداری كه زر دارد
تو را بر در نشاند او به طراری كه می آید
تو منشین منتظر بر در كه آن خانه دو در دارد
به هر دیگی كه می جوشد میاور كاسه و منشین
كه هر دیگی كه می جوشد درون چیزی دگر دارد
نه هر كلكی شكر دارد، نه هر زیری زبر دارد
نه هر چشمی نظر دارد، نه هر بحری گهر دارد
بنال ای بلبل دستان ازیرا ناله مستان
میان صخره و خارا اثر دارد اثر دارد
چراغ است این دل بیدار به زیر دامنش می دار
از این باد و هوا بگذر هوایش شور و شر دارد
چو تو از باد بگذشتی مقیم چشمه ای گشتی
حریف همدمی گشتی كه آبی بر جگر دارد
چو آبت بر جگر باشد درخت سبز را مانی
كه میوه نو دهد دایم درون دل سفر دارد
اي عشق مي کني دوباره گمراهم
در راه،من جواني را به سر کردم
تنها از ديار خود سفر کردم
ديريست قلب من از عاشقي سير است
خسته از صداي زنجير است
من غريقي غرق در رازم
مي روم شبها به ساحلها
تا بيابم خلوت دل را
روي موج خسته دريا
مي نويسم اوج غمها را
پیمان خود شکستی ،دامن زمن کشیدی
بر شاخه محبت خواندم غــــزل کنارت
نشنیده بیت آخــــــر ، از آشیان پریدی
سر میشود به سختی شبهای بی تو بودن
این خانه را گرفته ، سیــــلاب نا امیدی
با مدعــی بگویید اوراد تو اثــر کرد
حالت مده تو تغییر، زان سو که می دمیدی
گفتم به آشنایی قفلش زدل نما باز
گفتا که این نشاید ، باید هم او کلیدی
چشمم براه مانده دل را به کس ندادم
هرگز مکن تو باور ، گر غیر این شنیدی
سالهاست به دور خودم مي چرخم
با اتشت سوختم و تو سوختنم را به نظاره
نشستي رفتنت در من اتشي بر پا كرد
كه همه بالهايم سوخت و توان پرواز ندارم ديگر
من در گوشه اي روشنايي تو را مي بينم
و تو بي خيال از سوختن من هچنان سو سو ميزني
وباز تواز پروانه بي بال پرواز ميخواهي
برای اومدن به اون لباس سفید نمی پوشید . 
ﺷﯿـﺮﯾﻦ ﻟﺒﯽ ﮐﻪ،ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻣﺶ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻋﺰﯾﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺷﻤﺎﺭﻣﺶ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ،ﻓﺮﺷﺘﻪ ﯼ ﻣﻦ،ﺩﻟﺒﺮ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﭼﻮ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻣﺶ
ﮔﺮ ﺷﯿﺮ ﻣﺮﻍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﮔﺮ ﺟﺎﻥ ﺁﺩﻣﯽ
ﻭﺭ ﭘﺸﺖ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ،ﺑﯿﺎﺑﻢ،ﺑﯿﺎﺭﻣﺶ
ﺟﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﯾﻪ ﯼ ﺣﯿﺎﺕ
ﮔﺮ ﺯﺍﻥ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﻨﺪ،ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﻣﺶ
ﻧﻘﺪﯾﻨﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪﻡ ﮔﺎﻫﮕﻪ ﭘﺪﺭ
ﺑﻮﺳﯿﺪﻩ ﻭﺯ ﺷﻮﻕ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮔﺬﺍﺭﻣﺶ
ﭼﻮﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺖ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ
ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﮔﺬﺍﺭﻣﺶ
ﮔﺮ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﮕﻪ ﮐﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﺪ
ﻧﻘﺶ ﺍﺟﻞ ﺑﻪ ﺩﻓﺘﺮ ﻫﺴﺘﯽ ﻧﮕﺎﺭﻣﺶ
ﻭﻗﺖ ﻭﺩﺍﻉ،ﺍﻟﻬﻪ ﯼ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮ ﺣﻔﻆ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﻩ ﮔﻤﺎﺭﻣﺶ
ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﻓﺸﺎﺭﻣﺶ
ﭼﺮﺍ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﻮﺷﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﺮﯾﺰﯼ ﺯ ﺁﻏﻮﺷﻢ
ﺑﯿﺎ ﺩﻧﯿﺎ ﻧﻤﯽ ﺍﺭﺯﺩ ﺑﺎﯾﻦ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺭﯼ
ﺗﺮﺍ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺯ ﺭﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ
دنیا پر از زیباییست
عینک را برداشتم
وحشت کردم از هیاهوی رنگ ها
عینک را بدهید
می خواهم
به دنیای یکرنگم پناه ببرم
گفتی با دل تنگی بخون گفتم میخونم
هر شب خرابم گوشه ی میخونه ی تو
گفتم که مست و عاشقم دیوونه ی تو
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
عجب رسمیه رسم زمونه
قصه ی برگ و باد خزونه
میرن آدما ازونا فقط
خاطرهاشون بجا می مونه
کجاست اون کوچه
چی شد اون خونه
آدماش کجان
خدا می دونه
بوته ی یاس باباجون هنوز
گوشه ی باغچه توی گلدونه
عطرش پیچیده تا هفت تا خونه
خودش کجاهاست
خدا می دونه
تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشه ی تاقچه توی ایوونه
خودش کجاهاست
خدا می دونه
پرسید زیر لب یکی با حسرت
از ما آدم ها چی یادگاری می خواد بمونه
خدا می دونه
درگیر رویای توام، منو دوباره خواب کن
دنیا اگه تنهام گذاشت، تو منو انتخاب کن
دلت از آرزوی من، انگار که بی خبر نبود
حتی تو تصمیمای من،چشمات بی اثر نبود
خواستم بهت چیزی نگم، تا با چشام خواهش کنم
درارو بستم روت، تا احساس آرامش کنم
باور نمی کنم ولی، انگار غرور من شکست
اگه دلت میخواد بری، اصرار من بی فایدست
هر کاری می کنه دلم، تا بغضمو پنهون کنه
کی میتونه فکر تو رو، از سر من بیرون کنه
یا داغ رو دلم بزار، یا که از عشقت کم نکن
تمام تو سهم منه، به کم قانعم نکن
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم
یاد گرفته ام که هق هق گریه‌هایم را با بالشم ..بی صدا کنم
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ….نفس بکشم بدون تو……و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن…
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم…..
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم…و بدون شانه‌هایت….!
یاد گرفته ام …که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ….
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست …که یاد نگر فته ام …
که چگونه…..!
برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم …
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
لینک های مفید
طراح قالب
امكانات سايت